Teflon en schildklieraandoeningen

Tijdens de fabricage van tefloncoatings als antikleeflaag onder meer in bak- en braadpannen, wordt gebruikgemaakt van organische fluorverbindingen. Bijvoorbeeld van de moeilijk biologisch afbreekbare verbindingen PFOA (perfluoroctaanzuur) en PFOS (perfluoroctaansulfonaat).
In dierstudies en in humane studies werden PFOA en PFOS in het bloed teruggevonden na blootstelling aan voedsel dat bereid was in teflon gecoate pannen. Er zijn aanwijzingen dat PFOA en PFOS nadelige effecten kunnen hebben op de schildklier. Als onderdeel van Amerikaanse bevolkingsonderzoeken (National Health and Nutrition Examination Survey, NHANES respectievelijk 1999-2000, 2003 – 2004 en 2005 – 2006) werden 3974 volwassen deelnemers onderzocht op PFOA en PFOS in het serum. Tevens werd gekeken naar het vóórkomen van schildklieraandoeningen.
Onder de vrouwen kwam 16,2%, onder de mannen 3,1% schildklieraandoeningen voor. Van de vrouwen gebruikte 9,9% en van de mannen 1,9% hiervoor een of andere vorm van medicatie. Vrouwen met een serumconcentratie van 5,7 ng/ml PFOA of hoger hadden significant 2,2 maal vaker een schildklieraandoening vergeleken met vrouwen die tot 4,0 ng/ml hadden. Mannen toonden een overeenkomstige bijna significante trend: 2,1 maal vaker schildklieraandoeningen bij dezelfde meetwaarden. Soortgelijke trends voor vrouwen en mannen werden gevonden voor PFOS.
Geconcludeerd wordt dat minieme concentraties van de organische fluorverbindingen PFOA en PFOS in het bloed kunnen interfereren met de jodiumhuishouding van de schildklier en dat lichamelijke belasting met deze fluorverbindingen geassocieerd kan zijn met schildklieraandoeningen bij volwassenen.

Woordenlijst

ORTHO

vaktijdschrift

JAARABONNEMENT € 87,80

Ortho
bibliotheek

Meld u aan voor één of meer van de gratis nieuwsbrieven.Nieuwsbrief ontvangen
+
x

5

Gratis artikelen

Abonnement | Login